Reklama
Koronawirus

Menu główne
Gmina Pawłosiów
Reklama
Reklama
Reklama
Urząd Gminy
Jednostki organizacyjne
Biblioteka Publiczna
GOPS Pawłosiów
Straż pożarna
Sport
Oświata
Rolnictwo - Płatności bezpośrednie oraz płatności obszarowe
Ochrona Danych Osobowych
Dla przedsiębiorców

Zdrowa Gmina

Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Pawłosiów

Pawłosiów zwany dawniej Pawłowym Siołem należał do rycerzy ze Zgłobienia. Wieś istniała już na początku XV wieku. Jej nazwa wywodzi się przypuszczalnie od imienia jednego z pierwszych dziedziców. Niestety niewiele wiadomo o tych rycerzach.
Miejscowość leży w pobliżu Jarosławia, który od 1387 roku należał do Jana z Tarnowa. Jego najmłodszym synem był Spytek z Tarnowa Jarosławski, starosta generalny ruski i wojewoda sandomierski. Około 1407 roku Spytek ożenił się z Wichną córką Sędziwoja, a po jej śmierci z Sądochną ze Zgłobienia, która wniosła mu w posagu Pawłosiów. Ślub odbył się około 1415 roku i od tej pory Pawłowe Sioło należało już do Jarosławskich.
Ze związku z Sadochną urodziło się trzech synów: Jan, Rafał i Spytek, którzy pisali się z Tarnowa i Jarosławia. Ich ojciec zmarł w 1434 lub 1435 roku, a po jego śmierci rodzina podzieliła się dobrami. Młodsi synowie Jan i Spytek objęli dobra jarosławskie w tym i Pawłowe Sioło.
W owym czasie Jarosławscy borykali się z dużymi problemami finansowymi. Większość dokumentów jakie po sobie zostawili dotyczy pożyczek i kwestii ich oddania. Ich najmłodsza siostra Jadwiga nie mogła w tej sytuacji liczyć na duży posag, więc nie było chętnych kawalerów. W końcu wyszła za mąż za podstarzałego Ramsza z Cieszacina Wielkiego, rycerza bardzo oddanego rodzinie i określanego jako domownik rodu, ale stojącego niżej w hierarchii społecznej.
Bracia jarosławscy tak jak ich przodkowie byli wiernymi sojusznikami domu jagiellońskiego. Nie zabrakło ich w otoczeniu króla Władysława III w czasie jego węgierskich rządów i wojen z Turkami (1440-1444). Gdy wyjeżdżali na Węgry tylko Rafał miał trzech synów, następców. Najstarszy z braci Jan zmarł na Węgrzech w 1442 roku, pozostali zginęli pod Warną w 1444 roku. Synowie Rafała Jan, Spytek i Rafał, jedyni dziedzice Jarosławia i Pawłowego Sioła pozostali z problemami finansowymi i nieuregulowanymi kwestiami własności.
W dobrach Jarosławskich nastał wówczas czas walk w łonie rodziny o schedę po stryju Spytku (jego starszy brat Jan nie był przewidziany na dziedzica Jarosławia). Najstarszy z synów Rafała Jan, chciał przejąć dobra po stryju, ale przeszkadzała mu w tym jego babka Sądochna działająca w imieniu syna Spytka. Lata 1444- 1451 to okres najazdów i pozwów sądowych. Na mocy ugody zawartej w 1451 roku, dobra Jarosławskie ale bez Pawłowego Sioła objął czasowo Jan syn Rafała, który dał się poznać jako pieniacz i człowiek bez wielkich talentów. Zarówno on jak i jego potomkowie nie odegrali żadnej znaczącej roli w historii. Jako dobra rodzinne Pawłowe Sioło przeszło pod władzę Sądochny. Po jej śmierci wieś przejęli młodsi bracia Jana, Spytek i Rafał wnukowie Sądochny. I to właśnie ci dwaj rycerze „postawili swą rodzinę w rzędzie najpierwszych w kraju”.
Ostatecznie rządy w Jarosławiu i Pawłowym Siole objął Spytek Jarosławski (ur. ok. 1436 roku). Był to najbogatszy magnat na Rusi, doradca kolejnych królów. Wymienienie wszystkich jego tytułów i urzędów zajęłoby wiele miejsca. Warto tylko wspomnieć, że w 1506 roku król Aleksander mianował go vicesgerensem Królestwa Polskiego, czyli zarządcą państwa w czasie wyjazdu króla na Litwę.
Do jego licznych dóbr należało również Pawłowe Sioło. Wieś posiadała wówczas przywilej wójtowstwa, a wójtami byli Łysakowscy. Mieli oni obowiązek państwa, czyli posiadali wójtostwo na prawie lennym i byli wasalami Jarosławskich. Łysakowscy mieli ten sam herb co Jarosławscy i byli rycerzami klientami Jarosławskich, którzy nadali im liczne dobra w okolicy. Z czasem Łysakowscy doszli do ważnych stanowisk w ziemi ruskiej, a jeden z nich Jan Łysakowski, został podstarościm lwowskim 1465-1467 r. i komornikiem granicznym przemyskim 1472- 1484r. Był też dziedzicem połowy wójtostwa w Wiszni i lennym posiadaczem wójtostwa w Pawłowym Siole. Spytek Jarosławski mający kłopoty finansowe (tradycja rodu Jarosławskich) zwolnił Jana Łysakowskiego z obowiązków lennych a nawet pożyczył od niego 2 000 grzywien pod zastaw dóbr jarosławskich.
W 1470 roku król Kazimierz Jagiellończyk wydał dokument tworzący pierwszą w Polsce ordynację, czyli zespół dóbr nie podlegających podziałom. W skład dóbr weszło również Pawłowe Sioło. Dziedziczyć mogli tylko męscy potomkowie Spytka lub jego brata Rafała.
Jednak Spytek Jarosławski nie doczekał się męskich spadkobierców, miał tylko 2 córki Magdalenę i Annę. Młodsza Anna wyszła za mąż za Jana Odrowąża ze Sprowy (ok. 1504) wojewodę ruskiego. W 1515 roku Spytek wyjednał u króla przekazanie swoich dóbr córkom, co jednocześnie znosiło ordynację jarosławską. Po jego śmierci w 1519 roku dobra Jarosławskie chciała przejąć Anna wraz z mężem Janem Odrowążem, ale roszczenia do nich wniósł Hieronim Tarnowski wnuk brata Spytka Rafała, powołując się na ustawę o ordynacji jarosławskiej. Sprawą zajął się sąd królewski, który przysądził Hieronimowi jedną trzecią dóbr.
W tym czasie Pawlowoszyolo należało do większych osad w okolicy. Według danych na rok 1515 było tu 27 łany ziemi uprawnej.
Anna z Jarosławia miała z Janem Odrowążem syna Stanisława. Na mocy podziałów rodzinnych w 1544 roku Stanisław Odrowąż wziął dobra jarosławskie w tym i Pawłosiów. Odrowążowie wywodzili się z prastarego rodu sięgającego korzeniami początków państwa polskiego. Stanisław Odrowąż ze Sprowy był od 1540 roku wojewodą ruskim. Był też dziedzicem dóbr jarosławskich w tym Pawłosiowa, Wierzbnej i Tywoni. Miał dwie żony :  Annę z Górki wojewodziankę poznańską, a po jej śmierci Annę księżną mazowiecką, ostatnią z rodu Piastów mazowieckich. Po ślubie z Anną zażądał posagu dla swej żony od króla Zygmunta Starego i królowej Bony, którzy przyjęli dobra mazowieckie.
Gdy król i królowa odmówili, ten rozgniewany podburzył szlachtę wywołując rozruchy w kraju zwane w historii wojną kokoszą. Stanisław Odrowąż zmarł w 1546 roku zostawiając jedyną córkę Zofię wydaną za Tarnowskiego kasztelana wojnickiego, a następnie za Jana Kostkę wojewodę sandomierskiego. To właśnie z tych Kostków pochodził święty Stanisław.
Już w połowie XVI wieku biskup przemyski Walenty Herbut chciał ufundować kolegium jezuickie w swojej diecezji. Kolegium miało mieć siedzibę we Lwowie albo Przemyślu. W tym zamiarze ubiegła go Zofia z Odrowążów, której spowiednikiem był wówczas sprzyjający jezuitom młody kanonik lwowski ksiądz Piotr Skarga. W mieście prywatnym jakim był Jarosław nie było łatwo założyć kolegium. Jednak Zofia dopięła swego i w 1571 roku utworzono tutaj pierwszą w regionie szkołę jezuicką.
Właśnie z Jezuitami, zakonem powstałym w Hiszpanii na początku XVI wieku, wiąże się dalsza historia Pawłosiowa. Gdy w 1571 roku ufundowano kolegium, wśród pierwszych darowizn na rzecz zakonu znalazło się właśnie Pawłowesioło. Jednak oficjalne przejęcie majątku nastąpiło dnia 17 V 1574 roku wraz z przybyciem pierwszych zakonników. Od tej pory aż do kasaty zakonu, Pawłowe Sioło było obok Jarosławia głównym miejscem aktywności jezuitów z kolegium jezuickiego. W chwili przybycia zakonników w miejscowości był bydynek administracyjny i obszerne zabudowania dworskie. Folwark w Pawłosiowie obejmował około 460 mórg ziemi ornej, 100 mórg łąk oraz 700 mórg lasu. Była to więc duża i bogata wieś.
Przełom XVI i XVII wieku był czasem najazdów tatarskich. Zapewne wtedy jezuici postanowili wybudować we wsi swoją drugą siedzibę. Zakonnicy postawili obszerny dwór z dużą aulą, kaplicą i wieloma pokojami. Tutaj spędzano dni wolne oraz wakacje. Ze względu na bezpośrednie zagrożenie Jarosławia atakami Tatarów i Kozaków, dwór zakonny został otoczony wałem, ostrokołem a nad bezpieczeństwem czuwały dwie armatki. Z Pawłosiowem wiąże się również postać Piotra Skargi, który był spowiednikiem pani jarosławskiej jeszcze przed założeniem zakonu w Jarosławiu.
W kilka lat później Skarga wyjechał do Rzymu i Wiednia, gdzie został jezuitą. Bywał później we dworze pawłosiowskim, a niektórzy badacze życia Skargi uważają (Wielewicki), że właśnie tu Skarga przygotował do druku swoje słynne „Kazania”.
W 1622 roku kupcy tureccy przywlekli do Jarosławia zarazę i w związku z tym rektor Michał Majus przeniósł szkołę do Pawłosiowa. W tym czasie w Jarosławiu zmarło ponad 2000 ludzi.
W 1623 i 1624 nastąpiły kolejne najazdy tatarskie. Ostatni z nich sięgał wówczas: „W całej Jarosławszczyźnie(…) nie było kościoła, którego by nie złupili lub nie spalili”. Wiele folwarków jezuickich poszło z dymem. Tatarzy szturmowali też Pawłosiów, ale dzięki wałom i armatkom nie zdobyli go. Oprócz Jezuitów schroniło się tu wiele ludności cywilnej i okolicznych chłopów. Warownia w Pawłowym Siole odegrała więc bardzo ważna rolę w historii zakonu i okolicy.
Ciężki czasy przyszły w czasie buntu Chmielnickiego, kiedy w 1649 roku Kozacy złupili Jarosław. W latach 1655-1656 miasto i okolice grabili Szwedzi a rok później bandy księcia Rakoczego. Gdy w III 1657 roku wojska Rakoczego odeszły z tych okolic wybuchła zaraza, która dziesiątkowała ludność aż do XII 1657 roku. Szkoła została zamknięta do 1659.                Według danych za rok 1652 w Pawłosiowie było 20 osadników (kmieci), 30 zagrodników, 18 chałupników. W 1685 roku wieś liczyła 19 osadników, 30 zagrodników, 5 komorników. Dzięki rozbudowanej infrastrukturze i bliskości Jarosławia Pawłosiów odegrał bardzo ważna rolę w dziejach kolegium jarosławskiego.
W czasie działań wojennych związanych z wojną północną Jarosław i okolice bardzo ucierpiały. W 1704 roku przybywał w Jarosławiu król szwedzki Karol XII. W kolejnych latach zaglądali tu często protestanccy Szwedzi, którzy szczególnie nienawidzili jezuitów. Trudno się więc dziwić, że i losy wsi jezuickich były ciężkie.
Oprócz Szwedów w okolicy panoszyły się protestanckie wojska saskie, które żądały dużych kontrybucji od jezuitów z Jarosławia. W rzeczywistości to dobra ziemskie płaciły kontrybucje, a więc dotknęło to także Pawłosiowa.
Rok 1715 był ciężki dla Pawłosiowa, ponieważ „olbrzymi grad popsuł żniwa”, a w kraju trwała wojna domowa. Wobec wojny władze jezuickie podjęły decyzję o przeniesieniu części szkoły do Pawłosiowa. W styczniu i lutym 1716 roku oddział Sasów odbierał siłą podatki i łupił folwarki jezuickie w tym i Pawłosiów. W ślad za Sasami przybyły wojska polskie starosty Bogusławskiego, ale jak zapisano wtedy mieszkańcy Pawłosiowa na wszelki wypadek „wystraszeni(…)uciekli w lasy”.
Przez cały rok 1716 Sasi pobierali kontrybucje, a w 1717 roku nowe obciążenia nałożyli Rosjanie. W Małopolsce z powodu wojny panował głód. Tłumy ludzi z sandomierskiego i krakowskiego przybyły wtedy w okolice Jarosławia w poszukiwaniu żywności.
W 1717 roku zapanował wreszcie pokój, ale kilkunastoletnia wojna zrujnowała kraj. Folwark pawłosiowski przedstawiał smutny widok. Również okoliczna szlachta była zrujnowana. Według kronik z tamtych czasów niejaki Aleksander Bojszewski najeżdżał dobrze zarządzane folwarki jezuickie w tym Pawłosiów. Oskarżano go o grabieże przed sądem, ale ten niewiele sobie z tego robił. Kolejne wyroki i grzywny nic nie dawały, dopiero gdy go schwytano odsiedział Pół roku w wieży.
W 1720 niejaki Orzechowski wycinał „nieprawnie” lasy w Pawłosiowie i bił gajowych. Jezuici mogli się w tej sprawie zwrócić do sądu, problem tkwił jednak w tym, że to sam Orzechowski był sędzią ziemskim przemyskim! Jesienią tego roku z powodu kolejnej zarazy kolegium z Jarosławia ponownie przeniosło się do Pawłosiowa.
W szkole uczyła się w tym czasie najznamienitsza młodzież regionu: Lubomirscy, Ostrogscy.
W 1735 roku wybuchła następna wojna domowa w Polsce. Tym razem konfederaci dzikowscy sprzymierzeńcy Stanisława Leszczyńskiego złupili dobra jezuickie. Rok później Rosjanie walczący z konfederatami zażądali nowych kontrybucji od zakonu.
W 1736 roku zapisano: „W roku 1736 nowe egzakcye Moskwy, powodzie i nieurodzaj, przywiodły do rozpaczy utrapioną ludność, iż porzuciwszy osady jezuickie rozpierzchła się po lasach. Ci co pozostali, przymierali głodem, tłumy dzieci i starców obległo kolegium, wołając chleba, dawano im go i roznoszono po domach, ale głód wzmagał się, za głodem mór, zaraza (…)”.
Dopiero w końcu 1736 roku nastał w Polsce pokój. Jednak już 10 lat poźniej wybuchła zaraza bydła, w 1748 roku tereny spustoszyła szarańcza, a w 1760 przyszła kolejna zaraza.
W 1772 roku nastąpił I rozbiór Polski. Jarosław i okolice weszły w skład Cesarstwa Austrii. Rok później papież podpisał akt kasaty zakonu jezuitów. Dobra jezuickie przeszły na własność państwa austriackiego i zostały wystawione na sprzedaż.
W końcu XVIII wieku Pawłosiów był największą miejscowością w tej okolicy. Według danych na rok 1785 liczył 276 mieszkańców w tym 13 dzieci.
W XVIII wieku dobra Pawłosiów kupili od rządu Siemieńscy. Siemieńscy pochodzili z ziemi wiskiej w woj. Mazowieckim, osiedlili się z czasem na Rusi Czerwonej. Jedna z gałęzi tego rodu dnia 3 II 1779 roku otrzymała tytuł hrabiowski w Austrii. Właścicielem majątku został Zygmunt Siemieński a po nim dziedziczył Konstanty Siemieński dziedzic Pawłosiowa i Tywoni, członek Stanów Galicyjskich i cesarski szambelan. Konstanty ożenił się z Olimpią z hrabiów lewickich i miał z nią syna Wilhelma Stanisława Józefa. Hrabia Konstanty Siemieński zmarł 11 IV 1866 roku. Jego syn i następca już w 1848 roku wstąpił do Gwardii Narodowej we Lwowie, gdzie początkowo był sierżantem a potem komendantem szwadronu. We Lwowie udzielał się towarzysko, znany był z elegancji i wesołego trybu życia, nazywano go w towarzystwie „ Wilusiem”. W 1856 roku poślubił Zofię Lewicką dziedziczkę ordynacji chorostkowskiej. Po ślubie przeniósł się z rodzinnego Pawłosiowa do Chorostkowa. Po śmierci teścia otrzymał od cesarza zezwolenie na dołączenie do swojego nazwiska członu „Lewicki”, dzięki czemu mógł dziedziczyć w ordynacji. Prawo do dziedziczenia w ordynacji posiadali tylko mężczyźni o tym samym nazwisku.
Po śmierci ojca Wilhelm objął dobra w powiecie jarosławskim: Pawłosiów, Tywonię i wiele innych. Za czasów Siemieńskich powstał w Pawłosiowie pałac, zapewne w wyniku przebudowania dawnej posiadłości jezuitów.
W 1871 roku Wilhelm Siemieński-Lewicki rozpoczął działalność polityczną zostając posłem do Sejmu Krajowego. Był dziedzicem ogromnej fortuny, którą stale powiększał. W Pawłosiowie odziedziczył klasycystyczny pałac ze zbiorami sztuki i biblioteką.
W 1915 roku zbiory zostały zniszczone w czasie działań wojennych. Wilhelm odgrywał ważną rolę w środowisku ziemiańskim wschodniej Galicji. Był członkiem wielu instytucji i stowarzyszeń, w 1880 roku podejmował cesarza we Lwowie. W Pawłosiowie hodował konie rasy angielskiej, które sprowadzał z Moraw i sprzedawał we wschodniej Galicji.
W swych majątkach posiadał również konie paradne, kupowane głównie przez Niemców. Za osiągnięcia w dziedzinie hodowli koni był wielokrotnie nagradzany w w Polsce i zagranicą. Zmarł 17 VIII 1901 roku w Chorostkowie.
Z małżeństwa z Lewicką Wilhelm miał syna Stanisława Kostkę (1864-1918) ordynata chorostkowskiego i następcę w Pawłosiowie. Stanisław Siemieński- Lewicki był od 1890 roku szambelanem cesarskim, kawalerem maltańskim i członkiem Rady Powiatu jarosławskiego. Ożenił się z Zofią z hr. Tarnowskich herbu Leliwa z Dzikowa i Tarnobrzega. Ślub odbył się 15.02.1890 we Lwowie. Najstarszym synem Stanisława był Jan Stanisław urodzony 17 VIII 1893 roku w Pawłosiowie, który po śmierci ojca w 1918 roku objął dobra pawłosiowskie.
Według opisu wsi z końca XIX wieku ”Pawłosiów wraz z Mokrą leżał w okolicy równej i urodzajnej. W okolicy dużo było w tym czasie lasów szpilkowych był też staw, wokół którego leżały zobowiązania folwarczne. We wsi znajdowała się szkoła ludowa i kasa pożyczkowa z kapitałem 438 zł. Wieś liczyła 172 domy i 1057 mieszkańców (535 mężczyzn i 523 kobiet). Pod względem religijnym większość 975 osób stanowili katolicy. Mieszkało tu również 55grekokatolików i 27 Żydów. Pod względem narodowościowym było 1027 Polaków, 26 Rusinów i 2 Niemców”.
Podczas I wojny światowej Pawłosiów był miejscem walk. W V 1915 roku w trakcie bitwy został w znacznym stopniu zniszczony pałac. W 1921 roku wieś liczyła 346 domów mieszkalnych. Liczba ludności wynosiła 2 079 osób, w tym 2 050 katolików, 13 grekokatolików, 1 osoba innego wyznania chrześcijańskiego a 15 osób podało wiarę mojżeszową. Skład narodowościowy był podobny. Większość społeczności uważała się za Polaków. Tylko 2 osoby podało się za Rusinów, 8 za Żydów a 1 podała inną narodowość.
W okresie międzywojennym Pawłosiów był dużą osadą stanowiącą lokalny ośrodek usług i handlu. Akuszerkami w tej miejscowości były J. Cicha, A. Kurpiel oraz A. Świtałowska, cieślami Jakub Marcińczyk, Walenty Wacnik, Jani Rusinek i J. Tomkiewicz. We wsi miała swój oddział Kasa Stefczyka. Kowalami byli Władysław Opiela, Michał Orzech, Stanisław Gdula, Stanisław Maciąga, krawcami Stanisław Fudali, Jan Wojciechowski, Władysław Cukierda, murarzami Józef Fołta i Adolf Kucab. Sklepy posiadali T. Rząsa, Cycak, Kłopot, Stanowski, Matwijów. Stolarzem był Jamrozik a szewcami Stanisław Cichy, Józef Kurpiel i Stachowicz. Zakład ślusarski posiadał J.Trojnar natomiast sklepy z artykułami tytoniowymi prowadzili A. Fudali, J. Kopkowicz i J. Woźniak i Cycak.
W 1918 roku Jan Stanisław Siemieńki-Lewicki objął dobra pawłosiowskie (277 ha.) i ożenił się w 1919 roku z Natalią Tyszkiewicz. Jan Stanisław dziedziczył majątek do końca II wojny światowej. Po wojnie wyjechał do Kanady, gdzie zmarł 03 IX 1971 roku w Montrealu.
Według Księgi Adresowej Polski z 1929 roku drugim właścicielem ziemskim w Pawłosiowie był niejaki Jan Aresie. Był to zapewne dzierżawca użytkujący folwarki Pawłosiów i Konstantynówka liczące w sumie 332 ha.

 

Dwór w Pawłosiowie

 

Zbudowali go w XVII wieku jezuici. Był to obiekt murowany usadowiony na malowniczym wzniesieniu w parku. Przez prawie2 wieki służył zakonnikom. W jego murach chroniła się w czasach niepokoju również ludność cywilna. Po kasacie zakonu w XVIII wieku majątek kupiła rodzina Siemieńskich. Dwór został wówczas przebudowany w stylu klasycystycznym. Według zachowanych opisów zbudowany był z cegły na planie wydłużonego prostokąta. Elewacje posiadały bogate dekoracje zwieńczone pszczółkami w kształcie rozwartych trójkątów. Wyróżniał się ćwierćkolistymi oknami, ozdobną stolarką ganków i wieżyczek. Pokryty był gontowym, czterospadowym dachem.
Na początki XX wieku dobudowano nowe skrzydło. Fasada dworu posiadała elementy zdobnicze charakterystyczne dla neogotyku. Niewiele wiadomo natomiast na temat wystroju wnętrz.
W 1915 roku dwór został zdewastowany w wyniku działań wojennych. Wraz z nim zniszczone zostały bogate zbiory biblioteczne i cenne zbiory sztuki polskiej i obcej. Po II wojnie światowej budynek dworski został odbudowany z przeznaczeniem na potrzeby szkolne. Przylegający do dworu park założony został na urozmaiconym terenie. Znajdują się w nim liczne okazy starodrzewia i egzotyczne rośliny i drzewa.

 
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
NSP 2021
Ulti Clocks content

Dzisiaj jest: 11 Maj 2021        Imieniny obchodzą: Mira, Franciszek, Ignacy
Kontakt

Gmina Pawłosiów

37-500 Jarosław

Pawłosiów 88

powiat jarosławski

woj. podkarpackie

tel: (16) 622-03-80

fax: (16) 622-02-48

e-mail: ug_pawlosiow@pro.onet.pl

Godziny urzędowania:

poniedziałek - piątek:

w godz: 7.00 - 15.00

Nr rachunku bankowego

- opłaty komunalne:

80124017921111001099002009

- pozostałe opłaty:

20124025711111000033422789

Rozkład godzin pracy aptek ogólnodostępnych na terenie Powiatu Jarosławskiego w 2011 roku

 

Lp.

Nazwa i adres apteki

Godziny pracy

Telefon

Poniedziałek – piątek

Sobota

Niedziela
i święta

Miasto Jarosław

1.

Medex W-S” sp. z o.o.,
ul. Grunwaldzka 26, 37-500 Jarosław

800-2000

800-1400

Nieczynne

(16) 
621 35 11

2.

Medex W-S” sp. z o.o.,
ul. Słowackiego 26, 37-500 Jarosław

800-1800

800-1300

Nieczynne

(16) 
621 53 96

3.

PHU – J. Szarek i T. Śliwiński,
ul. 3-go Maja 43, 37-500 Jarosław

800-2000

800-1400

Nieczynne

(16) 
621 27 31

4.

Medex W-S” sp. z o.o.,
ul. Kościuszki 25, 37-500 Jarosław

800-1700

800-1300

Nieczynne

(16) 
621 36 58

5.

P.U.P.H. “Optical”,
ul.
Słowackiego 17, 37-500 Jarosław

Całodobowa

Całodobowa

Całodobowa

(16) 
621 84 84

6.

VADEMECUM”,
ul. Grunwaldzka 1, 37-500 Jarosław

800-1900

800-1300

Nieczynne

(16) 
623 25 92

7.

FARMACJA”,
ul. 3-go Maja 64, 37-500 Jarosław

800-1900

800-1300

Nieczynne

(16) 
624 32 70

8.

Remedium” sp. j.,
ul. Kraszewskiego 9, 37-500 Jarosław

800-2000

800-1800

Nieczynne

(16) 
623 07 11

9.

ADAFARM” sp. z o.o.,
ul. Lisińskiego 10, 37-500 Jarosław

800-2000

800-1400

Nieczynne

(16) 
624 28 60

10.

MEDIQ”,
ul. Rynek 11, 37-500 Jarosław

800-1900

800-1400

Nieczynne

(16) 
624 24 00

11.

MEDIQ”,
ul. Kraszewskiego 5, 37-500 Jarosław

800-2200

800-1400

Nieczynne

(16) 
624 24 10

12.

MEDIQ”,
os. Tysiąclecia 12, 37-500 Jarosław

800-1900

800-1400

Nieczynne

(16)  
624 24 20

13.

MEDIQ”,
ul. Witosa 2, 37-500 Jarosław

800-1900

800-1400

Nieczynne

(16)  
627 30 70

14.

ALONA” s. c.,
ul. Sikorskiego 2a, 37-500 Jarosław

800-1800

800-1400

Nieczynne

(16)  
621 59 19

15.

Medex” sp. z o.o.,
ul. Kościuszki 29a, 37-500 Jarosław

800-2000

800-1400

Nieczynne

(16)  
621 15 06

16.

Medex B”,
ul. Kraszewskiego 11, 37-500 Jarosław

800-1900

800-1500

Nieczynne

(16)  
621 62 75

17.

NOVA” Tkaczyk i Wspólnicy sp. j.,
ul. 3-go Maja 65, 37-500 Jarosław

730-2000

800-1600

Nieczynne

(16)  
621 14 08

18.

SKAW-MAR” (PKP),
ul. Słowackiego 38, 37-500 Jarosław

700-1900

800-1500

Nieczynne

(16)  
621 37 37

19.

Pod Jesionem”,
ul. Poniatowskiego 53, 37-500 Jarosław

800-2000

800-1300

Nieczynne

(16)  
621 76 46

20.

Farmacja 2”,
ul. Pruchnicka 6a, 37-500 Jarosław

700-2100

700-2100

Nieczynne

(16)  
623 10 05

21.

Aspirynka” sp. j.,

ul. Jana Pawła II 21, 37-500 Jarosław

800-2000

800-1400

Nieczynne

(16)  
621 14 45

22.

PHU – J.Szarek i T. Śliwiński,
os. Kombatantów 20, 37-500 Jarosław

800-1930

800-1500

Nieczynne

(16)  
621 79 31

23.

Medex-B”,

ul. Grodzka 3, 37-500 Jarosław

730-1900

730-1400

Nieczynne

(16)  
621 77 88

24.

Medex” sp. z o.o.,
ul. Kraszewskiego 24A, 37-500 Jarosław

800-2000

800-1500

Nieczynne

(16)  
621 06 06

25.

SKAW-MAR”,
ul. Kościuszki 18, 37-500 Jarosław

730-1700

Nieczynne

Nieczynne

(16)  
621 05 28

Miasto Radymno

1.

Vita” s. c.
ul. Rynek 23, 37-550 Radymno

730-2000

730-2000

800-2000

(16)  
628 10 34

2.

Apteka Leków Gotowych Beata Franus,

ul. Legionów 4a, 37-550 Radymno

800-1800

800-1300

Nieczynne

(16)  
628 13 75

Gmina Chłopice

1.

Apteka mgr farm. Zofia Gaweł,

Chłopice 190, 37-561 Chłopice

800-1500

Nieczynne

Nieczynne

(16)  
622 29 61

2.

Punkt Apteczny,

mgr Jakub Wawrzyszko

Łowce 99, 37-554 Łowce

Pn., Wt., Śr.

800-1500

Cz., Pt.

900-1600

Nieczynne

Nieczynne

(16)  
624 00 73

Gmina Jarosław

1.

Punkt Apteczny Justan s.c.,

Wólka Pełkińska 282,
37-511 Wólka Pełkińska

Pn., Wt., Pt.

915-1800

Śr., Cz.

915-1615

Nieczynne

Nieczynne

(16)  
628 03 65

Gmina Laszki

1.

Apteka leków gotowych”,
Laszki 35, 37-543 Laszki

Pn., Śr.

900-1800

Wt., Cz. , Pt.

800-1500

Nieczynne

Nieczynne

(16)  
628 50 20

Gmina Pruchnik

1.

Apteka prywatna” T. Reizer,
ul. Jana Pawła II 3, 37-560 Pruchnik

Pn., Śr.

800-1600

Wt., Cz. , Pt.

800-1800

800-1400

Nieczynne

(16)  
628 98 60

2.

Apteka „Eliksir”,
ul. B. Markiewicza 11a, 37-560 Pruchnik

800-1800

900-1300

Nieczynne

(16)  
628 81 75

Gmina Radymno

1.

Punkt Apteczny,

Sośnica 184,
37-555 Sośnica

800- 1430

Nieczynne

Nieczynne

(16)  
628 30 43

Gmina Rokietnica

1.

Apteka prywatna mgr Janina Horbowy,

Rokietnica 645, 37-562 Rokietnica

800-1500

Nieczynne

Nieczynne

(16)  
622 13 81

Gmina Roźwienica

1.

Apteka „Lawenda”,
Roźwienica 201, 37- 565 Roźwienica

800-1600

Nieczynne

Nieczynne

(16)  
622 58 69

2.

Punkt Apteczny (Remiza OSP),

Węgierka, 37- 565 Roźwienica

730-1500

Nieczynne

Nieczynne

(16)  
628 99 03

Gmina Wiązownica

1.

Apteka leków gotowych” mgr farm.
I. Podolec,

Wiązownica 378, 37-522 Wiązownica

Pn., Śr.

800-1800

Wt., Cz. , Pt.

800-1500

Nieczynne

Nieczynne

(16)  
622 36 66

2.

PUNKT APTECZNY, techn. farm. Jolanta Kolbuch - Wawrzoszek,

Zapałów 141, 37-544 Zapałów

Pn., Śr., Cz., Pt.

815-1500

Wt.

815-1800

Nieczynne

Nieczynne

(16)  
628 62 49

3.

PUNKT APTECZNY, Teresa Kołakowska,

Szówsko ul. Kościelna 14,
37-522 Wiązownica

Pn. - Czw.,

730-1900

Pt.,

930-1900

800-1400

Nieczynne

(16)  
623 32 55

4.

PUNKT APTECZNY

Manasterz 139,
37-230 Manasterz

800-1500

900-1300

Nieczynne

(16)  
651 50 57

 

Całodobowy dostęp do aptek w niedziele, święta i inne dni wolne od pracy w 2011 roku

 

Lp.

Nazwa i adres apteki

Godziny pracy

Telefon

Poniedziałek – piątek

Sobota

Niedziela
i święta

Miasto Jarosław

1.

P.U.P.H. “Optical”,
ul. Słowackiego 17a, 37-500 Jarosław

Całodobowa

Całodobowa

Całodobowa

(16)  
621 84 84

 

Pogotowie wod - kan

Tel: 666 860 312

Pogoda
Gościmy
Naszą witrynę przegląda teraz 39 gości 

Ta witryna używa plików cookie. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie plików cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Możesz je w każdej chwili zmienić. Aby dowiedzieć się więcej o plikach cookies lub je usunąć zobacz naszą politykę prywatności. Polityka cookie

Akceptuj cookies z tej strony.

EU Cookie Directive Module Information